با ما همراه باشید با عنوان «نفر بیستم»؛ تازه دامادی که شهادتش را پیش از رفتن دیده بود در ساختمان سلامت
«شاید برنگشتم»؛ آخرین جمله حمید پیش از رفتن به مأموریت بود. سه ماه پس از آغاز زندگی مشترک، الهام در معراج شهدا با پیکر همسرش وداع کرد؛ مردی که از شهادتش گفته بود.
به گزارش خبرنگار اجتماعی ساختمان سلامت؛ قصه ی من از یک سلام شروع شد و به یک خداحافظیِ سه ماهه ختم شد. من الهام هستم؛ همسر حمید عوض زاده شاید فکر کنید سه ماه برای یک زندگی کم است. اما من میگویم سه ماه با یک فرشته، یک عمر تمام است.
آن هم وقتی قرار باشد باقیِ عمرت را با همان سه ماه زنده بمانی. حمید را از دوران نامزدی شناختم؛ سه سال عقد و نامزدی، سه سال رفت وآمدِ دل، سه سال انتظارِ کشیده. بعد، هفدهم اردیبهشت ۱۴۰۵ عروسی کردیم. آن روز فکر میکردم تازه زندگی شروع میشود. نمیدانستم قرار است در همان شروع، پایان را هم ببینم. اما تقدیر اینطور رقم خورده بود. حمید پاسدار نیروی دریایی سپاه بود؛ اول قشم، و بعد از ازدواجمان منتقلش کردند به جزیره لارک. هر بار که میرفت، دلم مثل پرندهای بیقرار پشت پنجره میماند. اما هیچوقت فکر نمیکردم که یک روز برنگردد.

من از تو چه بگویم؟
حمید آزارش حتی به یک مورچه هم نمی رسید. وقتی در مسیر تصادفی میدید، بی تأمل میایستاد، پیاده میشد و میرفت کمک کند؛ می گفت: «شاید من کاری کنم که آن بنده خدا چیزیش نشود.» در ماشینش همیشه وسایل پانسمان بود؛ دورهی هلال احمر رفته بود و بلد بود بعد از تصادف چه کند. یعنی عشقش به زندگی اینقدر بود؛ بلد بود جانها را نجات بدهد. اما قسمت نشد کسی بتواند جانش را نجات بدهد.
همیشه به من میگفت: «خانم، فلان کارو انجام بدیم، نتیجه خوبی میبینیم؛ اگه انجام ندیم…» و واقعاً به نفعم بود. تمام وجودش پاکی بود. همه دوستش داشتند؛ شخصیتی داشت که رفته بود تو دل هم، من برای تو چه بگویم که تو را نگوید؟ تو مهربان بودی، از آن مهربانیهایی که دیگر در این دنیا پیدا نمی شود.
«نفر بیستم»
عجیب است؛ حمید از ماهها قبل، شهادت خودش را میدید. میگفت: «خانم، جنگ شده؛ من شهید میشم، میدونم شهید میشم.» من باور نمیکردم؛ تازه ازدواج کرده بودیم. با هم شوخی میکردم: «عزیزم، جای دو تا حرف عاشقانه هست؛ تو از شهید شدن حرف میزنی؟» میخندید و میگفت: «حرف زدنِ عاشقانه به کنار؛ حرف زدن درباره شهید شدن هم به کنار» نوزده نفر از همکارانش در تونل شهید شده بودند. آن روز او هم همانجا بود، اما خواب مانده بود؛ اگر بیدار بود، نفر بیستم میشد. همیشه به من میگفت: «الان دقیقاً نفر بیستم از شهدای جزیره قشم میشم.» من میخندیدم و میگفتم: «حمید، چرا این حرف ها؟»، اما انگار یک چیزی در وجودش مینشست، مینشست و ریشه میدواند.
وصیت کرده بود: «خانم، اگه من شهید شدم، سوار آمبولانس شو، بیا کنارم بشین، با من حرف بزن.» وقتی این را میگفت، بغض میکردم و میگفتم: «حمید، چرا این حرفها را میزنی؟» حالا که به آن روزها فکر میکنم، میبینم او داشت با من خداحافظی میکرد و من نمیشنیدم. نمیخواستم بشنوم، عشق گاهی کر است.

آن صبح
صبحِ آخرین شیفتش بود. همیشه ساعت پنج و نیم، شش و نیم بلند میشد، میرفت اسکله، سوار شناور میشد و میرفت جزیره همیشه بیدار شدنمان سخت بود؛ یا من به سختی بلند میشدم، یا او اما آن صبح، هر دوی ما با اولین صدای زنگِ ساعت راحت از خواب پریدیم؛ موقع رفتن گفت: «شایدم برنگشتم.» دلم لرزید، گفتم: «اینجوری حرف نزن. بیا بغلت کنم.» رفت. اما آن روز نشست و گفت: «نه خانم، من برمیگردم.» گفتم: «قول میدی زود برگردی؟» گفت: «باشه.» گفتم: «حمید، بگو قول میدم.» نگفت! فقط گفت: «باشه.» همان «باشه» ِ ناقص شاید خودش هم نمیتوانست قولی بدهد که قلبش میدانست نمیتواند نگه دارد.
آخرین صدای تو
همان روز، ساعت سه و نیم بعدازظهر، آخرین تماسمان بود. کار داشت؛ کارش انجام شد و دوباره زنگ زدم. سریع جواب داد؛ خیلی تندتند حرف میزد. هر وقت سر کار بود تندتند حرف میزد و من میفهمیدم دستش بند است. گفتم: «میدونم دستت بنده.» گفت: «نه خانم، کارت رو بگو.» سه بار گفت: «خانم، کاری اگه داری بگو.» گفتم: «وقتی کارت تموم شد زنگ بزن.» گفت: «باشه.» و این آخرین «باشه» بود؛ آخرین صدایی که از او شنیدم.
بعدازظهر گذشت. شب آمد. حمید زنگ نزد. به ساعت نگاه میکردم و از سکوتِ گوشی متنفر بودم. ساعت نه و نیم که از شب گذشت، خودم زنگ زدم. گوشی کوچکش گفت: «در دسترس نیست.» گوشی بزرگش زنگ میخورد، زنگ میخورد، زنگ میخورد… و جواب نمی داد. من چند بار زنگ زدم و به خودم میگفتم: «حمید خوابه، خستهست، فردا زنگ میزنه.» ذهنم کمکم میکرد؛ انگار نمیخواستم بفهمم. وقتی گوشیم را روشن کردم، خبر حمله به جزیره لارک در همه کانال ها بود دلم گرفت؛ اما باز به خودم گفتم: «نه، حمید قوی است. حمید جزء آن شهدا نیست.»
آن شب با داداشم تماس گرفتم. داداشم رفیق صمیمی حمید بود؛ مثل دو تا داداش گفتم: «حمید جواب نمیده، نگرانم.» گفت: «خیالت راحت، چیزی نیست؛ اونجا نیست.» بعد دایی زنگ زد به بابام گفته بود: «حمید ترکش خورده به پاش.» من شنیدم و رفتم جلو: «دایی، حمید پاش ترکش خورده؟» گفت: «آره.» من خدا را شکر کردم؛ برایم کافی بود که زنده است. ولی چشمهای خالهها همه چیز را لو میداد. آمدند، سلام علیک میکردند، اما آنطور که باید نگاهم نمی کردند؛ نگاهِ مظلومانه، نگاهی که انگار میگفت این دختر چقدر گناه دارد. چشمهای همه بغض آلود بود؛ انگار همه راه را گریه کرده بودند. بعد دایی آمد کنارم گفت: «الهام» گفتم: «بگو» همانجا فهمیدم. دوباره گفت: «الهام» گفتم: «دایی بگو چی شده» محکم بغلم کرد و گفت: «حمید شهید شده.» دیگر نفهمیدم چه شد. بعضی خبرها طوری هستند که مغز نمیپذیرد؛ فقط قلب می شکند.
وداع
فردای همان روز نهم شهریور، همسرم را از جزیره به بندر آوردند. ما را صدا کردند که برویم معراج شهدا. وقتی پا گذاشتم داخل معراج، حال عجیبی داشتم؛ محیط آنجا خیلی آرام بود؛ آرامشِ مقدسی. همین که همسرم را آوردند و گذاشتند زمین، رفتم بالای سرش. پارچه قرمزی روی صورتش بود؛ بلندش کردم. فقط نگاهش کردم. گفتم: «چرا رفتی حمید؟ زود بود. هنوز زود بود. چرا رفتی و منو تنها گذاشتی؟ من وابسته توام.» دست میکشیدم روی صورتش، میبوسیدمش صورتش سالم بود؛ قرص ماه. انگار فقط خوابیده بود. فقط چشمهایش نیمهباز بود؛ چشمهای رنگی و روشنش. احساس میکردم دارد من را نگاه میکند. به مامانم گفتم: «مامان، چشم حمید بازه، ممکنه بیدار شه؟» آرام دستم را گذاشتم روی چشمهایش تا بسته شوند. دلم نمیآمد؛ اما گذاشتم، تا بسته شدند. لحظه آخر این بود؛ دست من روی چشمهای او.
فرشته ها، چون بال دارند، میروند. او هم بال داشت؛ سه ماه کنارم بود، بعد بال هایش را باز کرد و پر کشید. شاید خدا فرشته هایش را زود پس میگیرد؛ شاید این دنیا برای آنها کوچک است. اما من ماندم؛ با یک کیف خاطراتِ سه ماهه که یک عمر سنگینی دارد. قسمت نبود بچه دار شویم. حمید عاشق بچهها بود؛ هر وقت بچه کوچکی میدید، فقط میخواست بغلش کند قسمت نبود. ما یک جایی را داشتیم؛ جایی که همیشه با هم میرفتیم، می خندیدیم، ذوق میکردیم. حالا که حمید نیست، من تنها میروم آنجا، یک دل سیر گریه میکنم و خاطراتمان میآید در ذهنم؛ همیشه با خودم میگویم: همسر من یک فرشته بود. سه ماه؛ فقط سه ماه. یک فرشته که خیلی زود رفت، خیلی زود پر کشید. این پایان زندگی آقا حمید و الهام خانم بود؛ تازه داماد و تازه عروس؛ و من هنوز هم هر شب به «باشه»ی آخرش گوش میدهم؛ شاید یک روز برگردد و بالاخره بگوید: «قول میدم.»…
امیداورم محتوای «نفر بیستم»؛ تازه دامادی که شهادتش را پیش از رفتن دیده بود براتون مفید بوده باشه.
2026-11-11 10:30:00




